Een tattoo shop binnen durven lopen

Een tattoo shop binnen durven lopen

Lekker op vakantie naar Tsjechië. Met de auto. Ik houd ervan om bij iedere reis dat ik maak naar tattooshops te zoeken. Maar meestal durf ik er niet eens naar binnen. Ik weet niet wat ik wil. Even rondkijken, een piercing, een tattoo? En ik ben ook nog eens kieskeurig. Zijn ze wel goed en hygiënisch? En toch wil ik heel graag een souvenir meenemen. Maar dat is helaas nog nooit gebeurd. In Tsjechië hebben ze er niet zo veel, de meeste zitten of in Praag of in Brno. Wij logeren dichterbij Praag dus ik denk dat we erheen gaan. Al had Henri een ossuarium gevonden – waar we vorig jaar nog niet heen waren geweest – en die zit ook in Brno, maar aan de recensies te zien is het heel duur maar wel heel klein. Dus ik weet het niet. Maar de tattooshops en piercing shops in Praag hebben mooie recensies… al zegt dat niet altijd veel. Ik zie altijd graag werk van die lui voor ik me door ze laat toetakelen.

Dit keer, dit keer is anders. Dit keer ga ik wel naar binnen lopen en neem ik een piercing of een tattoo, al is het een piepklein dingetje. Dan heb ik een mijlpaal gehaald.

Want ik durf er nooit naar binnen. Dat had ik ook in Londen. Ik liep langs The Circle. Superleuke tattooshop – weet ik van instagram – Tamara Lee Dot, een artieste van daar doet geweldige dingen met dotwork en ik wil zó graag iets van haar, het liefst mijn hele linker arm. Ik had er naar binnen kunnen lopen maar ik durfde niet. Ik weet niet hoe dat komt.

Mijn man, Henri, ook zelf helemaal geen tattoos of piercings of bodymods en heeft ook niet echt de wens er een te nemen. Hoeft ook niet van mij. Ik kan mij hem ook erg moeilijk voorstellen met tattoo of piercing. Met tattoo misschien wel, op zijn onderarmen of benen of zoiets. Ja, ik denk dat het hem wel zou staan. Maar hij moet het niet doen omdat het lache is, vind ik. Maar ja misschien ook wel.

Dat hij er niet zo van is helpt niet. Ik voel me dan gauw schuldig als hij op mij zou moeten wachten als ik getatoeëerd werd. Al zegt hij vaak dat hij het niet erg vindt.

Sowieso ben ik altijd wel verlegen. Ik? Ja ik ja. Als ik aan het werk ben heb ik ook een soort masker op. Ik ben dan niet meer Emmie maar dan ben ik Soesha. Dus ik kan mezelf er dan goed overheen zetten en vaak vind ik ook dat ik me niet zo moet aanstellen dus duw ik mezelf eigenlijk door mijn grenzen heen. Maar met tattoos of piercings kom ik soort van in een clinch omdat ik toch niet zomaar iets moet nemen waar ik later spijt van zou kunnen krijgen.

Maar toch voel ik me naakt. Alsof ik net kom kijken, alsof ik nog op school zit. Gek is dat eigenlijk als je zelf ook eigenlijk helemaal niet zo wordt gezien door anderen – voor zover ik weet dan. En jij dacht zeker dat getatoeëerde mensen altijd stoer en bijdehand zijn. Nou, ik denk het niet. Ik niet in elk geval. Als ik dat verlegenheid of onzekerheid – of hoe je het ook noemen wil – niet had, en een iets groter portemonnee, en net iets minder ADHD, had ik waarschijnlijk iets meer tattoos en piercings gehad. Maar misschien waren er dan wel veel meer waar ik spijt van zou hebben, dat ook.

Nu is er nog maar één. Een tattoo waar ik spijt van heb. En daar had ik pas geleden over met Lucas om die te laseren. Ik durfde niet. Ik was een beetje bang voor de pijn. Maar ook heb ik er ook nooit echt zo serieus over nagedacht om t weg te laten halen. Ik heb wel af en toe met het idee gespeeld maar niet concreet verder. Toen had ik er dus met Lucas­ – van PiratePiercing – over gehad, zo en passant, en toen kwam ik laatst in de shop om te werken en had hij het laser apparaat speciaal voor mij laten staan. Voor niets uiteindelijk. Lullig he. Maar daardoor hebben we het over het zwart tatoeëren van dat stuk gehad en daar dan met scarification een schoppen aas te kerven. Ik vind het wel kicken omdat ik toch van iedere bod mod wel iets zou willen, al is het alleen om te weten wat het is. Ik vind niet alles mooi namelijk maar kleine dingen zijn wel lachen en zo kan ik een lelijk iets mooi maken. Want als je in een zwart getatoeëerd stuk huid snijd en huid verwijderd is dat litteken weer wit, supergrappig vind ik dat.

Maar goed. Ik had wel meer tattoos willen hebben maar ik durf geen tattooshop binnen te lopen om de zelfde reden als dat ik niet graag shop. Kan ik je helpen? Wat zoek ik eigenlijk? Weet ik het al? En als ik het al weet heb ik het opgeschreven en moet het precies zo zijn maar dan komt de artiest met een eigen insteek wat ik waarschijnlijk supermooi zou vinden maar daar ben ik dan niet op voorbereid. Control freak. Yup dat ben ik ook nog. Ik ben wel flexibel maar door dat ADHD duurt het voor mij altijd wel iets langer voor ik bevat wat het idee is en of ik het leuk vind en of ik het leuk zal blijven vinden, want dat is bij een bod mod toch best belangrijk he.

Maar ik wil het dus dit keer, deze vakantie anders proberen. Misschien lukt het wel. Dan zal ik kunnen zeggen dat ik een mijlpaal heb gehaald. Wie weet is het daardoor de volgende keer wel makkelijker en word ik minder kritisch of minder onzeker, of beide.