SoeshaPiercing: The Infirmary, the making of a piercing studio Chapter II

SoeshaPiercing: The Infirmary the making of a piercing studio.

Op 1 augustus, dat was een maandag, ging ik de sleutel ophalen bij de makelaar. Ik had via manlief Henri een aannemer gevonden die de aanpassingen wel op zich kon nemen. Die maandag zou hij gelijk komen kijken om te evalueren wat er allemaal gebeuren moest, hoe lang dit zou gaan duren etc. Super spannend natuurlijk. Alles tekenen etc. en dan de sleutel uiteraard posten op Instagram. Hop naar de winkel en een soort assessment maken van “oké, wat nu?”.

Toen de aannemer langs kwam werd het nog een keertje spannend. Ja uiteraard moest ik nou net in de bouwvak periode zitten. Dus hij kon wel het een en ander doen maar niet alles, want, niet alleen ging hij binnen afzienbare tijd met vakantie, maar hij was op dit moment nog met een andere hele grote klus bezig… Daar gingen mijn plannen, nou ja het tijdschema dan. Eind augustus zou hij zelf pas aan de slag kunnen voor me. Gelukkig konden een paar andere zaken aan andere lui worden uitbesteed. Pieter kon de tegels wel doen en Ronald het loodgieter werk. Want ja, ik moet natuurlijk weer alles spik en span en super strak hebben, met aparte ruimtes e.d.

In de tussentijd konden wij, en met wij bedoel ik Henri (mijn man), Ramses, Hilde, Faye, Paulina… allemaal heeeeuule goede vrienden van ons, gaan schilderen. Speciale verf op de muren van de piercingruimte ook natuurlijk, om het even moeilijker te maken, want het moet helemaal afwasbaar zijn. Niet de verf, het vuil dat eventueel op de muren komt, moet van de muren af te wassen zijn zonder het verfwerk aan te tasten. Dus een speciale coating daar, en de plinten gelakt, het systeemplafond mocht ook een beurtje… De kachels, zó lelijk! Beige, echt van dat ik-rook-teveel-beige. En dan ook onwijs in het zicht… Toen dacht ik ja, als het toch in je zicht moet zijn, dan maar goed doen, dus zoeken naar exact dezelfde kleur blauw als mijn logo op mijn visitekaartjes. Hopla dat ging Henri wel even schilderen. Eerst helemaal uitschuren, ontroesten… Maar mooi dat het is geworden!

Eind augustus kwam de aannemer, Gideon, timmeren etc.… Een heel keukenblok dat ik bij IKEA had aangeschaft in elkaar zetten, schuifdeuren bouwen… En voilà! Het pand was er.

En dan nog meubels… Lang leve marktplaats! Nu is het zo dat als het voor jezelf is, thuis dan kun je best over een foutje of gebruiksspoortje hier of daar heen kijken maar in een winkel, laat staan in mijn winkel, moet het perfect zijn en spik en span! Stressen geblazen, maar ik heb het toch voor elkaar gekregen hoor. En veel poetsen en wassen en stickerverwijderaar en chloor en allesreiniger en Glassex… Bijna iedere dag was het weer iets ophalen uit Verweggistan, bijna iedere dag ging Jonah te laat naar bed, bijna iedere dag was het weer bij de snackbar eten of pizza halen… En dat een maand lang.

Want ik had er ook een planning van gemaakt, ach, ach, ach! Oké, let op ja, komt ie.

  • Maandag 1 augustus de sleutel
  • Maandag 29 augustus de timmerman én de nieuwe vloeren (wat ook een ramp was: ik had alles verkeerd opgemeten en we kwamen iets van 3 vierkante meter projectvloer te kort ofzo… fijn)
  • Woensdag 31 augustus kwam Steriservice om de stoomautoclaaf een onderhoudsbeurt van 2 (!) uur te geven.
  • Dinsdag 6 september de inspectie van de GGD (ik moet natuurlijk wel een vergunning hebben om in de winkel te mogen piercen he)
  • Donderdag 8 september vroeg in de ochtend vertrekken met de auto naar een conferentie voor body artiesten in Essen, Duitsland waar ik om 11 uur moest zijn.
  • Zondag 11 september in de avond weer terug naar huis rijden (met een telefoon die kuren had, dus dat was ook leuk).
  • Maandag 12 september om 12 uur openen.
SoeshaPiercing: The Infirmary Before Pictures

SoeshaPiercing: The Infirmary Before Pictures

Dus 6 september moest alles klaar zijn in de pierce kamer, de sieraden en instrumenten moesten gesteriliseerd zijne n op hun plek liggen, de logboeken moesten in orde zijn, de stoomautoclaaf moest onderhoud hebben ondergaan en getest zijn etc.… Sieraden en instrumenten steriliseren, één voor één stempelen en coderen… man, man, man… Dankjewel Hilde!

Voor de inspectie moest ik natuurlijk (vaker gedaan gelukkig, maar toch) ook een “slachtoffer” hebben die even voor klant ging spelen tijdens de inspectie. Dan kijken de twee (!) inspecteurs naar je werkwijze of je wel steriel en veilig werkt voor jezelf, je studio maar ook je klant. En ze gaan al je producten en middelen na of ze voldoen aan de coderingen en normen opgegeven door het CTGB, LCHV en GGD (toe maar!).

Zoals ik al zei, het is niet mijn eerste rodeo maar – zoals ik de twee inspecteurs vertelde toen zijn binnenkwamen – het is toch heel anders als je het doet voor je eigen winkel in plaats van voor een bedrijf waar je voor werkt. Ook al is de verantwoordelijkheid eigenlijk hetzelfde (dus het slaat eigenlijk nergens op, maar je kunt je het wel een beetje voorstellen denk ik). Lieve Sophie (onze oppas) kwam een oorbelletje door mij laten prikken. Zij was blij en ik was blij en de inspecteurs waren blij.

Maar we waren er nog niet 100% doorheen hoor, nee dat zou wel té leuk zijn geweest natuurlijk. Ik had een verkeerd huishoudelijk schoonmaakmiddel voor de oppervlakten (niet om te desinfecteren he, nee om “gewone” schoonmaak te doen) en de handschoenen die ik op dat moment op voorraad had voldeden aan 3 van de 4 nummers waar ze aan moesten voldoen, en ze moeten aan alle 4 de nummers voldoen. Dus als ik dan zo snel mogelijk die twee voor de goede producten ging vervangen en dat dan naar hen met een foto mailde, dan zou het wel goed zijn.

Nou daar laat ik natuurlijk geen gras over groeien. Hup Google op, groothandel in Den Haag zoeken, erheen, die producten kopen, terug naar huis, foto mailen… en afwachten maar. Volgende dag krijg ik een mail binnen dat het goed was, de volgende ochtend vertrok ik naar Duitsland. Strak he?

Wordt vervolgd.